Judith's Blog

Ik ben Judith (32) en werk als voedingskundige bij Nutricia Kindervoeding Service. Ik woon samen met Marcel (36) en samen hebben we twee dochters, Bebel (4) en Suus (2). Maandelijks vertel ik over mijn ervaringen als mama.

"Suus vindt het geweldig om het winkelwagentje te misbruiken als botsautootje"

Met mijn kids even een klein boodschapje halen is tegenwoordig een project geworden, waarbij de supermarkt een metamorfose ondergaat richting ouderonvriendelijke hindernisbaan vol obstakels. Ik zal de situatie rondom deze hindernisbaan eens voor je schetsen (dit is wellicht een leuke extra voor de beeldvorming, maar iedere ouder zal bij zin 1 uit dit stukje tekst al feilloos snappen wat ik bedoel)

Wij komen de supermarkt binnen en voilà, daar staat obstakel 1 direct na de ingang op ons te wachten: met noemt het “kinderwinkelwagentje”. Ik mag dan druk gaan zoeken in jas, zak portemonnee of los in de tas naar twee 50 cent muntstukjes, die ik natuurlijk nooit op voorraad heb. Dan maar even naar de klantenbalie om zo’n winkelwagenmuntje te bemachtigen en je als je geluk hebt schiet het lekker op in de rij. Gelukkig heeft onze supermarkt genoeg van die wagentjes op voorraad vandaag de dag, want dit is wel eens anders geweest, en dan heb je helemaal de poppen aan het dansen (geen wagentje of samen delen is natuurlijk helemaal not done bij de kinders).

Dan gaan wij gedrieën door de klapdeurtjes en daar springt obstakel 2 ons direct in het oog: de groente afdeling. Wat is er nou leuker dan zelf boontjes in een zakje doen en dan in je eigen karretje stoppen? Ja best leuk, maar niet als je alleen voor een pak yoghurt en een pond gehakt komt. En o wee als ze niet allebei evenveel artikelen hebben om het wagentje te stoppen!
Obstakel 3 wordt gevormd door mijn mede-shoppers. Suus vindt het namelijk geweldig om het winkelwagentje te misbruiken als botsautootje. En dan niet saai botsen tegen de schappen. Nee, heerlijk botsen tegen mensen. Nadat ik hier en daar de nodige excuses heb laten horen vraag ik me niet af of het tijd wordt voor een extreme make-over om incognito door mijn woonplaats te kunnen gaan in de toekomst.

En of ik nou in de buurt ben of dat ik in een verre uithoek van de supermarkt sta, obstakel 4 wordt al van verre geroken door de meiden. Want obstakel 4 is gewoon lekker: je mag er iets eten. Te weten: worst of kaas. Een echte kindermagneet is het.

Daarna is obstakel 5, genaamd “het zuivelschap” aan de beurt. Dit schap wordt gekenmerkt door allerlei vrolijke toetjes. Nee, ordinaire vla en yoghurt zijn zó saai als je ook nog keuze hebt uit allerlei lekkers met tekenfilmfiguurtjes mét of zonder snoepjes, cadeautjes en andere onzin. Een koortje van 2 gillende keukenmeiden smeekt mij om dat ene lekkere toetje in het wagentje te mogen stoppen. En mama hapt uiteraard toe. Het snoep- en koekschap laat ik in dit verhaal maar even zitten…
Dan vervolgen we onze weg richting kassa. Maar hoe kan een supermarkt ooit bedenken een speelhoekje (ja ja, goed geraden, obstakel 6 komt hier in beeld) te maken nét voor de kassa. Dan wil je als ouder toch weg? Dan heb je het inmiddels toch wel helemaal gehad? Je wilt dan toch alleen nog maar afrekenen? Na 10 minuten van roepen en meesleuren sta je met een huilende peuter en kleuter aan de kassa (waar je kids op hun elfendertigst nog even het pak yoghurt en het pond gehakt en natuurlijk de toetjes met snoepjes op de band zetten).
En dan denk je: “Yes! Dit was het, ik kan naar huis, ik ben UIT deze hindernisbaan gekomen in maar liefst 30 minuten!” en dan komt het: je kids rennen als mini atleetjes de hoek in om de 50 cent uit het wagentje terug te vorderen. En waar gaat deze vervolgens in? Juist ja, in het “speelpaard” dat net voor de uitgang staat en waar je op kan gaan zitten om nog even “gezellig” 5 minuten te kunnen “paardrijden”…………

Groetjes,
Judith